အခုတေလာ ကၽြန္မ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ျဖစ္ေနတာ
swine fluနဲ႔ အိုဘားမားရဲ႔health care reformကိစၥပဲလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ ေက်ာင္းမွာ
swine fluျဖစ္ၿပီး ေကာင္းသြားလို႔ ျပန္လာတဲ႔သူေတြ၊ အခုမွ စျဖစ္ေနလို႔
ခြင္႔ယူထားတဲ႔သူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေက်ာင္းသားထဲမွာ အေသအေပ်ာက္
ေတာ႔ လုံး၀မရိွဘူး။ သူမ်ား ႏွာေစး၊ေခ်ာင္းဆုိးျဖစ္ရင္ေတာင္ လိုက္ျဖစ္တတ္တာမုိ႔
ငါလဲ တေန႔လို႔ပဲ မွတ္ယူရမလားမသိ။ အတတ္ႏိုင္ဆုံးေတာ႔ ဂရုစုိက္တာပဲေလ။
health care reform ကိစၥကေတာ႔ သေဘာတူသူ၊ မတူသူေတြ
ရႈပ္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္မကို လာေမးရင္ အဲဒီအေၾကာင္း မသိပါဘူးေျဖရမွာပါပဲ။
ေက်ာင္းစာစဥ္းစားရတာရယ္၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာခ်က္ရမလဲ ေတြးရတာ၊ ၀င္ေငြထဲက
paymentေတြ၊ စုဖို႔ေဆာင္းဖုိ႔၊ တစ္လအသုံးစရိတ္၊ဟုိေပးစရာ၊ ဘာညာဘာညာေတြကို
ခ်စ္တီးက်င္႔က်င္႔ၿပီး ခ်င္႔ခ်ိန္ရတာနဲ႔တင္ ဦးေႏွာက္ကေလးခမ်ာ ပင္ပန္းေနရွာၿပီ။ ေလာကမွာ
ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြထဲက ၁၀%ပဲ စဥ္းစားလုိ႔ရရင္ ၁၀%အတိပ ဲစဥ္းစားပါတယ္။ တျခား အပိုဘာမွ
မစဥ္းစားခ်င္တဲ႔ ခပ္ထုိင္းထိုင္း ငပ်င္းမုိ႔ပါ။ အတန္းထဲမွာ သူမ်ားေတြ ဒီအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးၿပီ၊
ေျပာၿပီဆုိရင္ မ်က္ေတာင္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ ခနေနရင္ အိပ္ငိုက္လာတာပဲ။
အရင္တုန္းက ေက်ာင္းလခထဲမွာပါ health insuranceအတြက္ ထည္႔ေတာင္းတာမို႔
ေက်ာင္းသားတုိင္းမွာ insurance ရိွပါတယ္။တျခားမွာ အာမခံ၀ယ္ၿပီး သူေတြအေနနဲ႔
သက္ေသအေထာက္အထားျပပါမွ အဲဒီအတြက္ ပိုက္ဆံျပန္ေပးပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ေက်ာင္း
အဖြင္႔မွာပဲ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုလုပ္လိုက္တယ္။ lower divisionတန္းေတြ အတြက္
community collegeတစ္ခုကို ေက်ာင္းထဲမွာပဲ ထပ္ဖြင္႔လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းလခေစ်း
ျခင္းကလဲ ကြာတာကုိး။ အရင္က ခရက္ဒစ္တစ္ခုကို ၂၂၆ေပးရၿပီး full timeေက်ာင္းသား
တစ္ေယာက္အတြက္ semesterတစ္ခုကို insurance နဲ႔ ေက်ာင္းလခတင္ 5000ေလာက္
က်ပါတယ္။ ကားရပ္ခ၊ စာအုပ္ဖုိးေတြ မပါပါဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္း stateမွာ အစုိးရရဲ႔
ေထာက္ပံ႔ေၾကးနဲ႔ ေက်ာင္းတတ္တဲ႔သူေတြ မ်ားလာတဲ႔အခါ သက္သာေအာင္ လုပ္တဲ႔အေနနဲ႔
community collegeဖြင္႔တာပါ။ သူက ခရက္ဒစ္တစ္ခုကုိ ၁၁၈ေဒၚလာ နဲ႔ full time
အတြက္ေတာင္ ၁၅၀၀ေလာက္ပဲ ေပးရေတာ႔တာကို။ ေက်ာင္းကေန insurance မရိွေတာ႔
တဲ႔အတြက္ အျပင္မွာ ၀ယ္ႏုိင္တဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ နစ္နာတာေပါ႔။ အစိုးရကလဲ အရင္ကသာ
ေက်ာင္းလခထဲမွာ ေရာပါၿပီးသားမုိ႔ ေပးထားတာ။ သပ္သပ္စီ၀ယ္ရမယ္ဆုိ မေပးေတာ႔ဘူးေလ။
အခုဆို insuranceမရိွတဲ႔ သူေတြ ကၽြန္မတုိ႔ ေက်ာင္းသားထဲမွာေတာင္ ရိွပါတယ္။
အျပင္ကေန ၀ယ္ထားမယ္ဆို ေစ်းႀကီးေပးရေတာ႔ ေက်ာင္းသားအေနနဲ႔ မ၀ယ္ျဖစ္ေတာ႔ဘူး။
upper divisionတန္းယူရမွ အရင္အတုိင္း ျပန္ရေတာ႔မွာ။ ဒီအခုိက္အတန္႔ေလးမွာ က်န္းမာေအာင္ေနၾက
ရမယ္႔ပုံပဲ။ ကိုယ္႔ရဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႔ အလုပ္ကေန ရထားရင္ေတာ႔ ဘာမွမသိသာဘူးေပါ႔။
ကၽြန္မအေနနဲ႔လည္း ေဆးခန္းျပေလ႔သိပ္မရိွေတာ႔ ၊ insuranceအေရးႀကီးတာကို သိပ္မသိဘူး။
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေဆးစစ္တဲ႔အခါရယ္၊ေဆး၀ယ္တဲ႔အခါပဲ သုံးတာကိုး။ ဒီႏွစ္ေတာ႔ ေဆးစစ္တာမွာ
နည္းနည္းပိုရႈပ္ေထြးတယ္။ ဘာေတြမွန္းမသိတာေတြပါ စစ္ရၿပီး ultra sound ရိုက္ရတာေတြပါတယ္။
ေဆးရုံက ပုိ႔လုိက္တဲ႔ billကိုၾကည္႔ၿပီး ဘုရားတရင္း ဂစ္ဂစ္နဲ႔ တက္ခ်င္သြားတယ္။ အမ်ိဳးသားကို
စာရြက္ေလးေပးရင္း အကဲခတ္ရေသးတယ္။ သူကေတာ႔ ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ႔
ဒီbillေပးၿပီးရင္ ဒီလဘယ္ေလာက္ပဲ သုံးရမယ္လို႔လဲ ေပသီးေခါက္္မိတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွ
insuranceဆီက သူဘယ္ေလာက္ေပးၿပီးထားတယ္ဆိုတာ စာရင္းရွင္းစာလာတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔။
ကၽြန္မေပးရမွာေတြ ေတာ္ေတာ္ကို ေလ်ာ႔သြားလို႔ ၿပဳံးႏုိင္ေတာ႔တယ္။ ဒါေတာင္ ၅၀၀ေလာက္ ေပးရမွာမုိ႔
မ်က္ႏွာတျခမ္းပဲ ျပဳံးႏိုင္တယ္။ insuranceရဲ႔ တစ္ႏွစ္စာ remainderမွာ သုညျဖစ္ေအာင္ကို ေဆးဖုိးေပး
လိုက္ရတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ႔ အေတာ္ တန္သြားၿပီ ဆုိရမယ္။ ကိုယ္ေပးရတာကိုေတာ႔ မစဥ္းစားေတာ႔ဘူး။
အဲဒီေတာ႔မွ insuranceမရိွတဲ႔သူေတြ ဘယ္လုိမ်ားေနမလဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္႔ဟာကုိယ္သာ
ေဆးဖိုးေပးရရင္ မေခ်ာင္ဘူး။ အမ်ိဳးသားကိုေတာင္ မွာထားတယ္။ ဖြဟဲ႔ လြဲပါေစ။ ကင္ဆာျဖစ္လို႔
ကုမရေတာ႔ဘူးဆို ဘာမွဆက္ မလုပ္ပါနဲ႔။ ေသမယ္႔အတူတူ ျမန္ျမန္ေသပါရေစ။ insuranceက
သတ္မွတ္ထားတာ ကုန္ရင္ ထပ္မေပးတာမို႔ မိသားစုအတြက္ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးပုိတယ္။ ေဆးကုရတာလဲ
လူမွာ မခ်ိမဆန္႔နဲ႔မို႔လုိ႔ပါ။ အပ္နဲ႔ထုိးမွာ၊ပုိက္ေတြတပ္မွာ ေၾကာက္ပါတယ္။ က်န္းမာျခင္းသည္
လာဘ္တစ္ပါးဆုိတာ တယ္မွန္တာပဲ။ မက်န္းမာရင္ ေငြကုန္၊လူပင္ပန္း၊ စိတ္ညစ္ရတာ အေသအခ်ာပဲ။
